एक किसानले आफ्नो एउटा गाई वनको छेउमा लगेर चरनका लागि छोडेर आफू खेतीपातीमा लाग्यो । गाई चर्दै जादा जंगलको बीच तिर पुग्यो ।
समय पनि बित्दै गएको थियो । गाईले पछि फर्केर हेर्यो । पछिपछि एउटा सिंह उसलाई सिकार गर्न आउदै गरेको देख्यो । उ फर्किने अबस्थामा रहेन । अगाडि बड्दै गयो ।
अगाडि बड्दै जादा एउटा पानीको ताल नजिक पुग्यो । उ पछि फर्किने अबस्थामा थिएन, किनकि पछिपछि सिंह आइरहेको थियो । अगाडि पानीको ताल भित्र पस्यो । पानीको तालमा पानी भन्दा हिलोको धाप थियो । धापमा गाई फस्यो ।
सिंहले पानीको बीचमा अडिएको देखेर लाग्यो, अब सिकार गर्ने असल मौका नजिकै आयो । सिंह पनि पानीको ताल भित्र पस्यो । तर विचरा सिंह पनि धापमा फस्यो । गाई भए नजिकै पुगेको भए पनि गाईलाई सिकार गर्न सक्ने क्षमतामा उ रहेन ।
गाई र सिंह आमुन्ने सामुन्ने भए । दुबैको दुर्दशा एउटै थियो, ईन्तु नचिन्तु । गाई भाग्न सक्दैनथ्यो । सिंहले गाईलाई सिकार गर्न सक्दैनथ्यो ।
यसै बीच गाईले सिंहलाई सोध्यो- "ए सिंह ! तिम्रो कुनै मालिक वा गुरु छ ?" सिंहले भन्यो- "ए गाई ! तिमीलाई थाहा छैन ? म त जंगलको राजा हुँ, मलाई किन मालिक तथा गुरु चाहियो ?"
गाईले भन्यो- "तिम्रो मालिक तथा गुरु रहेनछ तर मेरो मालिक छ र गुरु पनि उहि हो । अब केही समयपछि उसले मलाई लिन आउनेछ । किनभने जब म बेलामा घरमा पुगिन, उसले मलाई खोज्दै यहाँ आउनेछ । उसले मेरो हेरचाह गर्छ ।
नभन्दै केही समयपछि किसान गाईलाई खोज्दै तहा पुग्यो । किसानले आफ्नो गाई धापमा फसेको देख्यो । उसले धापबाट उद्धार गरेर बाहिर निकालेर गाईलाई घरतिर लिएर हिड्यो । उसले सिंहको उद्धार गरेन । यदि उद्धार गरे पनि फेरि गाईलाई सिकार गर्न उ उद्धत हुनेछ ।
सिंह धापमा फसिरह्यो । गाईलाई किसानले घर लिएर गयो ।
अहङ्कार घमण्डले हरकोहिलाई दुर्गतिमा पुर्याउछ । आपद-बिपद र समस्याबाट असल गुरु र असल मालिकले मुक्त गराउछन् । असल मालिकले गाईले दूध दिन छोडेको थियो, त्यसलाई चाहे बाघले खाअोस चाहे भिरबाट लडोस् भनेर निच मार्दैन । उसले उपकार गर्छ नै । गुरु भनेको समस्याको गाँठो फुकाउने कुञ्जि नै हो । गुरु सधै मार्गदर्शकका रुपमा रहने पहिलो आँखा हो । जब जोकोहीको आफ्नो आँखाले काम गर्न छोड्छ त्यतिबेला गुरुको आँखाको आबस्यक हुन्छ ।
यसकारण जोकोहीको जीवनमा असल गुरु तथा असल मालिक हुन जरुरी छ ।
0 Comments:
Post a Comment